Dune records : hoe het allemaal begon ? Een veel te lange korte samenvatting.
Wat doe je als je als afgestudeerd opticien-optometrist diep in je hart kijkt en constateert dat brillekes verkopen je eigenlijk totaal niet interesseert ? Je volgt dat hart waarin je net diep keek en dat vol bleek te zijn van liefde voor duizende obscure en minder obscure muziekjes en besluit om van je passie je beroep te maken ...
Zo gebeurde het eind 1985 ... een in Brasschaat opgegroeide jongen solliciteert voor een functie in het toen nog net niet opgestarte Fnac -Gent en ondanks de velen die zich geroepen voelden voor die nog slechts ene openstaande vacature " verkoper op de muziekafdeling", bleek dat hij iets harder geroepen was dan alle anderen en zo kon hij begin 1986 aan de slag.
Dat lief had ik al in Gent dus de overstap naar die ongeloofelijk leuke stad was geen harde beslissing. Een carriere van 3 jaar en alles leek goed te gaan tot een nieuwe directeur ( een 'Ollander ) besliste dat het niet goed ging. Exit Fnac. Dat lief was inmiddels ook langs diezelfde exit verdwenen en opgevolgd door een ander meisje maar dat volledig ter zijde.
Maar zoals het zo dikwijls in dit wonderbaarlijke leven gaat, blijken de zaken met een reden te gebeuren.De Belgische keten Superclub (muziek , video en fraude) haalt me enthousiast aan boord voor hun nog op te starten megastore in de Lange Munt. Marcske wordt gerant van de cd afdeling en werkt daar tesamen met 9 vrouwen. Dat zag er dus uitstekend uit. Als enige man tussen al die vrouwen. Geef toe, ik ken mensen die slechter gevaren zijn.
Mijn vorige bazen waaronder de 'Ollander van tussen de haakjes, komen op de officiele opening me proficiat wensen (en denken in zichzelf iets anders) en ik ontpop me daar als de man die alles kan en alles weet. Althans zo kwam ik daar waarschijnlijk over tussen al die meisjes die blijkbaar wel heel weinig wisten. Madonna, The Beatles en co (Frans Bauer was nog niet aan zijn carriere begonnen), daar hadden ze wel eens van gehoord, maar bijvoorbeeld Pink Floyd, John Lee Hooker, Barclay James Harvest en de niet in de hitparade terug te vinden minder bekende namen, dat was echt teveel gevraagd. Alsmede wist bijna niemand iets van films maar met een man als Marcske in de winkel mag dat nu toch net geen probleem zijn zekers? Nu waren al die meisjes voor hun "looks" aangenomen, niet voor hun kennis, bij mij was het natuurlijk net andersom.
Nu schatjes waren het wel, behalve die ene algemene gerante die gezegend was met een talent om stenen te doen vechten.
Maar toen van mijn carriere als Super(club) man het nieuwe was afgesleten en Superclub me verdacht veel begon te doen denken aan de bekende scheet in de fles (veel stinkende lucht en weinig inhoud) begonnen alweer andere horizonten te wenken.
Aldus werd ik voor één maal in mijn carriere niet ontslagen maar stapte ik zelf op, of liever gezegd "over", naar een nog op te starten nieuwe cd winkel. Ditmaal was PRO-CD mijn doel. Gelegen vlak bij de Vooruit en net om de hoek van muziekzaak Music Mania. Maar veel belangrijker: net tegenover een lingeriewinkel (later werd die cd zaak overgenomen en verdergezet door Billboard). Ook hier wachtte mij roem, faam, een lief natuurlijk en schele hoofdpijn. Maar ook alhier zou na een periode van alweer drie jaar het leven over mijn hoofd beslissen wat goed voor mij was: het was dus alweer oprotten geblazen.
Niets nieuws dus voor een ervaren oprotter als ik. De baas besliste dat de zaken niet meer zo goed gingen en dat één van de twee werknemers, in het kader van besparingen de laan uit moest en hij duidde mij als Chinese vrijwilliger aan. Dat lief was er inmiddels, hoe kan het ook anders, alweer vandoor.
Dat afscheidsetentje was uitermate sympathiek (en lekker) maar toen was het toch even tijd voor bezinning.
Ik kampte dus met twee problemen: ik kon geen relaties en geen werk houden. Voor mijn eerste probleem zag ik niet direct een oplossing maar aan dat tweede euvel was misschien te verhelpen door een eigen zaakje te beginnen.
En dus zonder veel na te denken streek ik in 1993 neer in de Geldmunt in de schaduw van het Gravensteen (als er zon is dan toch) alwaar ik nu na al die lange jaren nog steeds zeer graag woon en "werk ". Ik ben een een fantastische baas voor mezelf, ik begrijp mezelf volledig en ik denk er niet aan om mezelf te ontslaan.
Kortom: ik ben de beste werknemer die ik als werkgever ooit gehad heb.
